De stichting “Passie voor Botopasi” is opgericht door een aantal Nederlanders die door hun bezoeken aan Suriname een “Passie” hebben ontwikkeld voor het dorp en de inwoners van Botopasi.. Ook is de stichting in het leven geroepen om de Surinaamse stichting “Tamundu te ondersteunen. Deze laatste is opgericht door een aantal betrokken inwoners van het dorp Botopasi in het hart van het Surinaamse regenwoud. De doelstelling van de stichting was in eerste instantie de opzet van een onderwijs systeem voor  de kinderen in het dorp en de naaste omgeving.

Al snel ontstond de behoefte om  meerdere activiteiten te ontwikkelen, gericht op de verbetering van de economische omstandigheden in het dorp, zodat kinderen, maar ook volwassenen meer tijd krijgen voor o.a. het volgen van onderwijs en verbetering van hun leefomstandigheden.

-	het verbeteren en in stand houden van de elektriciteitsvoorziening door de plaatsing van een nieuwe generator en afspraken te maken over de brandstofvoorziening.
-	Het starten van een tuinbouwproject. Het eetpatroon van de bevolking geeft kans op het ontstaan van vitamine tekorten, vanwege een vrij eenzijdig voedsel aanbod.
-	Het in stand houden van enkele winkeltjes in het gebied voor de belangrijkste aanvullingen op de dagelijkse behoeften.
-	Het verder ontwikkelen van het onderwijssysteem voor  de kinderen in het dorp Botopasi en omgeving.
-	Het opleiden van de plaatselijke bevolking, om het beheer van de projecten zoveel mogelijk zelf te doen.
-	Het opzetten van een vakantieverblijf bestaande uit een hotel en 6 hutjes voor ecotoerisme, de toekomstige financiële motor voor het opzetten en het continueren van de verschillende doelstellingen.

Botopasi ligt aan de bovenloop van de Suriname rivier. Het dorp telt ca. 2000 inwoners, waaronder veel kinderen en vrouwen. In het dorp is een klein schooltje en er staat een kerk. Aan de westkant van het dorp ligt het voetbalveld. Dit voetbalveld dient tevens als deel van de vliegstrip die door de inwoners is aangelegd en wordt onderhouden. Buiten het dorp is er oerwoud, alleen toegankelijk door middel van voetpaden.

De economische ader met Paramaribo is de rivier. Transport van goederen en personen naar Paramaribo en het verdere binnenland vindt plaats via de rivier. De bewoners langs deze rivier zijn Saramacaners. Hun voorouders zijn gevluchte slaven van de Hollandse plantages uit de kuststreken van Suriname. Zij vluchten tot ver in het binnenland om uit handen te blijven van hun “jagers”. Het gebied is arm en biedt de bewoners niet veel meer dan eten, drinken en een dak boven het hoofd. De Saramacaners voorzien in hun levens onderhoud met nagenoeg alleen  producten uit het regenwoud . Vis en wild zorgen voor de eiwitten en reist, cassave en bananen voor de koolhydraten. Citrusvruchten worden weinig verbouwd en dus ook weinig gegeten. Dit komt door het systeem van tuinbouw. Om de 2 a 3 jaar wordt een nieuw tuintje “kostgrondje”aangelegd.

Tijd voor een Citrusplant om tot vruchtvorming te komen is derhalve niet. De Voertaal is Saramacaans, een mengeling van Portugees, Spaans, Nederlands, Engels en ook wat Afrikaans. Daarnaast beheersen de meeste mensen het Sranan, de officiële taal van Suriname. Slechts enkelen in  een dorp spreken Nederlands.

Medio 2005 met Dimazon naar Suriname.